سایه سپید

X

سایه سپید


	دلخوشی تلخ نمیدونم بخندم یا گریه کنم موندم تو این حکمت تلخ ! کاش میشد درد دلارو مثل یه لیوان آب ریخت دور . هرچی بزرگتر میشی غمهات از تو جلوتر رشد میکنند ! این شبا که میتونستن ذره ای متفاوت باشن با یه تلفن میشن مثل گذشته وصد برابر بدتر . آخ که کرمتو شکر خدا . یه کم لیاقت بده خدا لیاقت درد مند بودن. \|+\| نوشته شده توسط رضا در چهارشنبه 13 آذر1387 \|


	چقدر فاصله اینجاست بین آدمها .... خیلی وقته نوشتنو فراموش کردم به همون اندازه که خدارو به همون اندازه که عزیزام منو ...! این روزا همه سرشون شلوغه کسی حوصله مارو نداره ... ولمون کن بابا. \|+\| نوشته شده توسط رضا در یکشنبه 19 خرداد1387 \|


	وداع از رفتن تو گفتم از تو به شب رسیدم نوشتمت رو گلبرگ تو رو نفس کشیدم اگه نرفتـــــه بودی جاده پر از تــــرانه کوچه پر از غزل بود به سوی تو روانه اگه نرفته بودی و اگه نرفته بودی (به یاد مجید عزیزم) \|+\| نوشته شده توسط رضا در یکشنبه 12 خرداد1387 \|


	بوسه می توان هر گونه کشتی راند بر دریا می توان مستانه با یاری بلم، در خلوت آرام دریا راند می توان زیر نگاه ماه با آواز قایقران ستاری زد لبی بوسید \|+\| نوشته شده توسط رضا در شنبه 11 خرداد1387 \|


	قضاوت ای خدای بزرگ به من کمک کن تا وقتی میخواهم درباره راه رفتن کسی قضاوت کنم، کمی با کفشهای او راه بروم. دکتر شریعتی \|+\| نوشته شده توسط رضا در شنبه 11 خرداد1387 \|


	نماز در شگفتم که سلام آغاز هر دیداریست ولی در نماز پایان است شاید این بدان معناست که پایان نماز، آغاز یک دیدار است. دکتر شریعتی \|+\| نوشته شده توسط رضا در چهارشنبه 8 خرداد1387 \|


	دورتر ، ديرتر روزی از روزها شبی از شبها خواهم افتاد و خواهم مرد اما میخواهم هرچه بیشتر بروم تا هرچه دورتر بيفتم تاهرچه ديرتر بيفتم هرچه ديرتر و دورتر بميرم نمیخواهم حتی یک گام یا یک لحظه پیش از آنکه میتوانسته ام بروم و بمانم افتاده باشم و جان داده باشم همين . دکتر شریعتی \|+\| نوشته شده توسط رضا در سه شنبه 31 اردیبهشت1387 \|